Απ’ όσα λέγονται και γράφονται:
<<Η επανάσταση, η κοινωνική και η πνευματική, που θα έσωζε τον κόσμο, θα γινόταν, όταν οι Χριστιανοί αποφάσιζαν αληθινά να ζήσουν τον Χριστιανισμό τους.>> (Γεώργιος Κλεμανσώ, Γάλλος Πρωθυπουργός)
<<Η ζωή είναι μικρή, ας βιαστούμε να κάνουμε το καλό.>> (Γερβάσιος Ραπτόπουλος, Αρχιμανδρίτης)
<<Έχεις λύπη; Ο Θεός σου λείπει.>> (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)
<<Το δράμα του σύγχρονου αθεϊσμού δεν είναι άσχετο με την αφθονία των ψυχιατρικών κλινικών. Η μεγάλη ποικιλία τους είναι το χαρακτηριστικό του αιώνα μας. Γιατί στο βάθος του αθεϊσμού υπάρχει η απελπισία του ξεριζωμένου.>> (Α.Μ.Henry, συγγραφέας)
<<Είμαι της νοοτροπίας ότι αν σου περισσεύει χρήμα, χρόνος, γνώση, πρέπει να το θέτεις στη διάθεση της κοινωνίας>> (Αλεξάνδρα Μαρτίνου, Πρόεδρος της ένωσης »Μαζί για το παιδί»)
<<Όταν προσευχόμαστε, ο Θεός ακούει περισσότερα από όσα λέμε, απαντά σε περισσότερα από όσα Τον ρωτάμε, δίνει πολύ περισσότερα από όσα μπορούμε να φανταστούμε, αλλά στον δικό Του χρόνο με τον δικό Του τρόπο. Γι’ αυτό πίστευε και κάνε υπομονή>> (Άγιος Γαβριήλ ο Ομολογητής)
<<Αν ακούσω ότι τα ψηφιδωτά μέσα στην Αγια-Σοφιά έχουν δακρύσει και οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα, δεν θα εκπλαγώ.>> (Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Πρύτανης Πανεπιστημίου Σορβόννης)
<<Ένας δάσκαλος μπορεί να επηρεάσει την αιωνιότητα. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει που σταματά η επίδρασή του.>> (Άγνωστος)
<<Απελπίζομαι από τον εαυτό μου >> σημαίνει αναζητώ ακριβώς την πιο αληθινή εκτίμηση του εαυτού μου, δηλαδή παλεύω για όσο το δυνατόν πιο γνήσια αυτογνωσία. (π. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος)
<<Όποιος φοβάται τον Θεό, δεν φοβάται κανέναν και τίποτε. Η αφοβία δεν σχετίζεται με μια ακαθόριστη αισιοδοξία. Στηρίζεται στην πίστη στον Θεό και στην έμπρακτη αγάπη.>> (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ, Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, <<Καθημερινή>>, Πάσχα 2020)
<<Ο πιο σπουδαίος χρόνος είναι αυτός που περνάμε τώρα. Οι στιγμές που πέρασαν ανήκουν στο παρελθόν, οι στιγμές που θα έρθουν ανήκουν στο μέλλον, δεν μας ανήκουν και δεν είναι δικές μας. Δική μας είναι η παρούσα στιγμή.
Ο πιο σπουδαίος άνθρωπος δεν είναι αυτός που βρίσκεται μακριά, αλλά αυτός που αυτή τη στιγμή βρίσκεται απέναντί μας.
Και το πιο σπουδαίο έργο που έχει να κάνει ένας άνθρωπος, είναι, αυτή τη στιγμή, στον συγκεκριμένο άνθρωπο που έχει απέναντί του να δείξει αγάπη>>. (Λέων Τολστόι)
<<Ανάγκασε τον εαυτό σου, όταν συναντήσεις τον πλησίον σου, να τον τιμήσεις περισσότερο από όσο αξίζει (…). Παίνεψέ τον, ακόμα και για αρετές που δεν έχει. Και όταν χωρισθείτε, να πεις γι’ αυτόν τα καλύτερα λόγια. Με τέτοια και με παρόμοια τον ελκύεις στο καλό και τον αναγκάζεις να ντρέπεται, γιατί, χωρίς να το αξίζει τον χαιρέτισες με τόσο καταδεκτικό τρόπο. Έτσι σπέρνεις στην ψυχή του σπέρματα αρετής. Κι αν έχει ο πλησίον σου κάποια ελαττώματα, αφού τον τιμάς, εύκολα δέχεται από σένα τη θεραπεία, γιατί ντρέπεται να διαψεύσει όσα τιμητικά είπες γι’ αυτόν>>. (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)
Ήταν κάποτε ένα κορίτσι, που μισούσε τον εαυτό του, επειδή ήταν τυφλό. Μισούσε όλους, εκτός από έναν παιδικό της φίλο, ο οποίος την αγαπούσε. Αυτός ήταν πάντα εκεί, όποτε τον χρειαζόταν. Και αυτή του είπε: <<Αν μόνο μπορούσα να δω τον κόσμο, θα σε παντρευόμουνα>>.
Μια μέρα, το κορίτσι βρήκε το φως της με μια επέμβαση μεταμόσχευσης. Όταν οι επίδεσμοι βγήκαν, μπορούσε να δει τα πάντα, μαζί και τον φίλο της. Αυτός την ρώτησε: <<Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;>>
Το κορίτσι κοίταξε τον φίλο της και είδε ότι ήταν τυφλός. Η θέα των κλειστών βλεφάρων του την σόκαρε. Ήταν κάτι που δεν το περίμενε. Η σκέψη ότι θα τα έβλεπε για το υπόλοιπο της ζωής της την έκανε να αρνηθεί να τον παντρευτεί.
Ο φίλος της έφυγε με δάκρυα, και μέρες αργότερα της έγραψε ένα σημείωμα: <<Φρόντιζε τα μάτια σου, αγαπημένη μου, γιατί πριν γίνουν δικά σου, ήταν δικά μου>>.
Έτσι δουλεύει συχνά το μυαλό του ανθρώπου, όταν η κατάστασή μας αλλάζει. Μόνο πολύ λίγοι θυμούνται πως ήταν η ζωή πριν, και ποιός ήταν πάντα στο πλευρό τους στις πιο οδυνηρές καταστάσεις. (Περιοδικό «Ο Κόσμος της Ελληνίδος», τεύχος 606/2014)
<<Όλοι βλέπουμε σε άλλους ανθρώπους και καλά και κακά. Όταν κάθεσαι και σχολιάζεις, μπορείς να σχολιάσεις τα καλά του άλλου. Εάν βρεις κάτι καλό, να του το πεις. Δεν είναι δυνατό να μη βρεις κάτι καλό να του πεις. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κάτι καλό. Οι άνθρωποι που λένε καλά λόγια, τα λένε πάντοτε για όλο τον κόσμον. Ο άνθρωπος που είναι να πει κακό λόγο κι ο ίδιος ο Θεός να εμφανισθεί, θα Του βρει ένα πρόσκομμα, θα Του πει ότι δεν έκανε κάτι καλό, θα Τον κατακρίνει>>. (Αγιορείτης Ιερομόναχος Ιωάννης Αγιαννανίτης)
<<Σας το λέω αυτό εγώ, που είμαι του αιώνα μου, παιδί της απιστίας και της αμφιβολίας. Σε τέτοιες στιγμές ρίζωσε μέσα μου η πίστη, πως δεν υπάρχει πιο αγαθό, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο αντρίκιο και πιο τέλειο από τον Χριστό. Και συλλογίζομαι με ζηλωτού αγάπη, πως όχι μόνο δεν υπάρχει, μα και δεν μπορεί να υπάρχει. Κι ακόμη, αν κάποιος μου αποδείκνυε πως ο Χριστός είναι μακριά από την αλήθεια και πως πράγματι η αλήθεια υπήρξε έξω από τον Χριστό, θα προτιμούσα να μείνω με τον Χριστό παρά με την αλήθεια>>. (Ντοστογιέφσκι, επιστολή στη Ναταλία Φον Βίζιν)
<<Έγινα συγγραφέας γιατί δε μπορούσα να γίνω άγιος. Αυτό επιθυμούσα, αλλά πρέπει να είσαι ταπεινός για να είσαι άγιος. Και εγώ έχω ματαιοδοξία. Όλοι οι άνθρωποι είναι ματαιόδοξοι. Υποφέρω γι’ αυτό. Προτιμούσα να είμαι ένας ανώνυμος άγιος παρά ένας επώνυμος συγγραφέας>>. (Ευγένιος Ιονέσκο, θεατρικός συγγραφέας)
Κάποτε πλησίασε ένας ευρωπαίος τον νομπελίστα ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη και πειράζοντάς τον τού είπε: – <<Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή;>> Ο ποιητής απάντησε: – <<Όχι, είμαστε απόγονοι της μάνας μας που μας μίλησε ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα , τον Ηρακλή, τον μαρμαρωμένο βασιλιά και τον Παπαφλέσσα, που ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιά την βασιλόπιττα και ένιωθε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου>>.
<<Αδελφοί, αγαπάτε τον άνθρωπο με την αμαρτία του, γιατί η αγάπη αυτή αγγίζει τα όρια της θείας αγάπης και είναι η μόνη και η πιο υψηλή αγάπη πάνω στη γη. Και όταν έχετε μια τέτοια αγάπη, θα βλέπετε μέσα στα πράγματα το θείο μυστήριο>>. (Ντοστογιέφσκι, ρώσος συγγραφέας)
1.<<Μην κρίνετε κανένα. Όπου υπάρχει κρίση, εκεί δεν υπάρχει αγάπη.>>
2.<<Ήρθε τέτοια εποχή που χωρίς τη βοήθεια του Θεού έρχεται η καταστροφή.>>
3. << Μην αναβάλλετε για αύριο ό,τι είναι απαραίτητο να κάνετε σήμερα, αφού το αύριο για κάποιους μπορεί να μην έρθει.>>
4. << Μάθε να αγαπάς τους άλλους, μάθε να συμπονάς τους άλλους κι η χαρά θα εγκατασταθεί στο νου και την καρδιά σου.>>
5. << Δεν μας τιμωρεί ο Κύριος, όχι! Μόνοι μας τιμωρούμε τον εαυτό μας με το ότι ζούμε χωρίς τον Θεό. Όσο καλοί και να είμαστε κατά τα ανθρώπινα μέτρα, εκεί που δεν υπάρχει Θεός δεν υπάρχει ζωή ζωντανή, δημιουργική, δεν υπάρχει η χαρά της ζωής. Όπου δεν υπάρχει Θεός, εκεί κυριαρχεί ο εχθρός του Θεού>>. (Ο Ρώσος ιερομόναχος Ιωάννης (1910-2006). Από το βιβλίο του «Με λεπτότητα και αγάπη», εκδόσεις <<Εν πλω>>).
<<Αρχή σοφίας Θεού, επιείκεια και πραότης>>. (Μέγας Βασίλειος)
<<Εκείνος που δεν φταίει στα λόγια του, είναι τέλειος άνθρωπος>>. (Άγιος Ιάκωβος)
<<Με αυτά που βλέπω και ακούω, θα είχα τρελαθεί, αν δεν τα αντιμετώπιζα με το λογισμό ότι τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός.>>
(Ο π. Παΐσιος)
<<Αντλώ δύναμη από τον Θεό. Πιστεύω ακόμη πιο πολύ σήμερα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου! Προσπαθώ να μην κρίνω τους ανθρώπους αυστηρά, αλλά με επιείκεια. Άλλωστε, μόνο ο Θεός μπορεί να κρίνει σωστά, γιατί εκείνος ξέρει τα βάθη της καρδιάς του καθενός μας.>> (Έλντα Πανοπούλου, ηθοποιός)
<<Ο Θεός μού χάρισε τη ζωή. Ο Θεός μού χάρισε ταλέντο. Νιώθω, λοιπόν, ότι ώσπου να πεθάνω, έχω καθήκον να χρησιμοποιώ το ταλέντο αυτό όσο πιο έντονα μπορώ και με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συνέπεια, για να βοηθάω τους ανθρώπους, για να τους δίνω χαρά, για να κρατώ τις ψυχές τους υγιείς. Και για να αναζητώ μέσα απ’ αυτό την αρμονία>>. (Κουρτ Μαζούρ, Γερμανός αρχιμουσικός)
<<Πατρίδα, πατρίδα, ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν>> (Μακρυγιάννης, Στρατηγός του 1821)
Φοβούμαι πως το Γένος των Ελλήνων εδώ και αρκετές δεκαετίες βρίσκεται μπροστά σ’ ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι, <<εν τριπλαίς αμαξιτοίς>>, όπως λέγει ο Σοφοκλής για τον Οιδίποδα. Χρειάζεται πολλή προσοχή μήπως χωρίς να το καταλάβουμε φτάσουμε κι εμείς στην ασύνετη πράξη του τραγικού ήρωα, που σε μια στιγμή επιπόλαιης βιασύνης αλλά και σαφούς ύβρεως σκότωσε, χωρίς να το αντιληφθεί, τον πατέρα του. Είχε χάσει, βλέπετε, τον εαυτό του, την ταυτότητά του ο δυστυχής. Μήπως το ίδιο κινδυνεύουμε να πάθουμε κι εμείς; (Γιάννης Νικολαΐδης, Φιλόλογος – Λογοτέχνης)
<<Ευτυχία είναι να συνεχίζεις να ποθείς όσα κατέχεις ήδη>> (Ο Άγιος Αυγουστίνος)
<<Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρνός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;>> (Γιώργος Σεφέρης)
<<Οι άνθρωποι που έχουν λεφτά, πρέπει να κατανοήσουν ότι στον Θεό θα σταθούμε όλοι γυμνοί. Και τότε δεν θα μετρήσουν τα χρήματα, αλλά το καλό που έχουμε κάνει και οι θετικές μας πράξεις. Τα χρήματα μας δόθηκαν, τα βγάλαμε, όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για να τα χρησιμοποιήσουμε για το κοινωνικό σύνολο. Η ευτυχία που δεν μοιράζεται κοινωνικά, δεν οδηγεί πουθενά και δεν είναι ευτυχία.>> (Γιάννης Σμαραγδής, σκηνοθέτης)
Ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χαράλ. Μουτσόπουλος, όταν ρωτήθηκε σε ποιο ιδεολογικό χώρο ανήκει, απάντησε: <<Δεν πιστεύω ότι οι ελεύθεροι άνθρωποι ανήκουν σε κόμματα. Εγώ ανήκω στην Ελλάδα. Με ενδιαφέρει η κοινωνία. Είμαι «κοινωνιοκεντρικός». Δεν είμαι «ιατροκεντρικός». Με ενδιαφέρει αυτός που είναι ξαπλωμένος στο κρεββάτι. Αυτόν υπηρετώ. Γι’ αυτό είμαι σκληρός. Γιατί προστατεύω τον αδύναμο>>.
Η γνωστή και παλαίμαχη τραγουδίστρια Μαίρη Λίντα, όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξή της αν πιστεύει στο Θεό, απάντησε:
– Ασφαλώς πιστεύω. Έμεινε κάτι άλλο για να πιστέψουμε; Αυτή είναι η δύναμή μου.
<<Τα τελευταία χρόνια ξεκινήσαμε από λάθος αφετηρία. Βάλαμε την ευμάρεια και το χρήμα στην κορυφή των αξιών μας>>. (Γιάννης Τσιμιτσέλης, ηθοποιός)
Ο Οδυσσέας Ελύτης για τον Παπαδιαμάντη:
<< Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Η λαλιά, που δεν ξέρει από ψέμα..>>
(100 χρόνια από το θάνατο του Παπαδιαμάντη)
«Οι νέοι μας ζουν ένα εγκλωβισμένο παρόν και ένα αβέβαιο μέλλον. Οι πατεράδες τους δεν ήταν καλά πρότυπα. Δεν υπήρξε σωστή διδαχή προς τους νέους τα τελευταία είκοσι χρόνια ή και τριάντα. Τα πρότυπα ήταν σαθρά. Τώρα δεν ξέρουμε πού πάμε.»
(Νικήτας Τσακίρογλου, πρωταγωνιστής θεάτρου)
Κατά τη συνάντηση που είχε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ.Ιερώνυμος με τον Πρόεδρο της Συρίας Ασάντ, κατά την επίσκεψή του στο Πατριαρχείο Αντιοχείας (24-31 Ιανουαρίου 2011), ρωτήθηκε από τον Ασάντ, αν οι Έλληνες ανήκουν στην Ανατολή ή στη Δύση. <<Δεν είμαι υπεύθυνος να απαντήσω, όμως μπορώ να σας πω, πως αισθάνομαι προσωπικά>> είπε ο κ.Ιερώνυμος. <<Στα χαρτιά ανήκω στη Δύση, αλλά στην καρδιά, στην ψυχή και το συναίσθημα ανήκω στην Ανατολή>>.
<<Ποιος δάσκαλος ή ποιος πολιτικός τολμάει σήμερα να μιλήσει για ήρωες του ’21 ή΄του ’40, χωρίς να χλευαστεί ως εθνικιστής;>>
(Χρήστος Γιανναράς, Καθηγητής Πανεπιστημίου)
Η γέννηση του Χριστού, που γιορτάζει κάθε χρόνο όλος ο χριστιανικός κόσμος, αποτελεί το κορυφαίο γεγονός στην παγκόσμια ιστορία. Ένα γεγονός μοναδικό και ανεπανάληπτο, που έκοψε την ανθρώπινη ιστορία στα δύο: Προ Χριστού και μετά Χριστόν. Είναι η μεγάλη ώρα στην μακρόχρονη πορεία του ανθρώπου πάνω στη γη. «Δεν μας είναι εύκολο, γράφει ένας σύγχρονος συγγραφέας, να καταμετρήσουμε τις διαστάσεις του γεγονότος, που πραγματοποιήθηκε στη μικρή Βηθλεέμ και που σφράγισε αποφασιστικά τη ζωή της ανθρωπότητας. Είναι τόσο καταπληκτικό το μυστήριο, το απροσπέλαστο για τον ανθρώπινο στοχασμό μας, που δεν μπορούμε να το συλλάβουμε». Δικαιολογημένα και ο υμνογράφος της Εκκλησίας αναφωνεί γεμάτος θαυμασμό αλλά και έκπληξη: «Μυστήριο ξένον ορώ και παράδοξον…». Πολλά είναι τα μηνύματα, που μας έρχονται από την ταπεινή Φάτνη της Βηθλεέμ. Μηνύματα πίστεως και αγάπης, χαράς και ελπίδας, ειρήνης και ελευθερίας.
»Η εποχή μάς προκαλεί ανάμεσα στο μηδέν και στην αγιότητα. Ας διαλέξουμε.» (Ολιβιέ Κλεμάν, Γάλλος διανοούμενος και ορθόδοξος συγγραφέας)
»Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τον Θεό και γι’ αυτό συμβαίνουν όλα αυτά. Αν η συνείδηση δεν αφυπνισθεί, κανένα οικονομικό μοντέλο δεν πρόκειται να μας σώσει.» (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, ρώσος συγγραφέας)
«Εκείνος που δίνει προσοχή στα όνειρα, μοιάζει με εκείνον που προσπαθεί να αρπάξει τη σκιά του και τρέχει, για να συλλάβει τον άνεμο.» (Σοφία Σειράχ)
«Όσο θεωρούμε τους εαυτούς μας τέλειους και δεν ψάχνουμε τον τρόπο και τον δρόμο, για να γίνουμε καλύτεροι, τόσο αναπαράγουμε τις ατέλειές μας.» (Ρούλα Κοντέα, συγγραφέας)
Με τα ίδια υλικά άλλοι στήνουν παράδεισο γύρω τους και άλλοι ανοίγουν κόλαση. Από τα μάρμαρα της Πεντέλης, οι αρχαίοι έφτιαξαν τον Παρθενώνα. Από τα ίδια μάρμαρα, άλλοι φτιάχνουν νεροχύτες! Εξαρτάται: τί οραματίζεσαι για τη ζωή και πως την αξιοποιείς.
Όταν ήμουν νέος συνήθιζα να λέω: <<εγώ>>. Όταν πέρασαν λίγα χρόνια έλεγα: <<Εγώ κι ο Μότσαρτ>>. Όταν ωρίμασα ως άνδρας έλεγα: <<Ο Μότσαρτ και εγώ>>. Τώρα όπως όλοι ξέρετε, δε λέω παρά μονάχα: <<Ο Μότσαρτ>>! (Γκουνώ, διάσημος μουσικοσυνθέτης)
Ο δοκιμιογράφος Ζήσιμος Λορενζάτος πίστευε ότι » εάν δεν αλλάξει ο κάθε άνθρωπος χωριστά προς το καλύτερο, δεν θα αλλάξει και η κοινωνία ως σύνολο». (Καθημερινή 29-11-09) .
«Ο κόσμος ταλαιπωριέται σήμερα γιατί αποφεύγει τον κόπο. Αυτή η άνεση είναι που τον αρρωσταίνει και τον ταλαιπωρεί». (Γέροντας Παΐσιος)
«Αν είσθε χριστιανοί, με τον κόπο σας να ζείτε. Εκείνον τον ευλογεί ο Θεός, ενώ το άδικο το καταριέται».
(Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός)
«Ό,τι αποκτιέται με πολύ κόπο, αυτό φυλάσσεται». (Αββάς Ισαάκ ο Σύρος)
«Δεν θα έπρεπε να κατευθύνουμε τους ανθρώπους προς την ευτυχία – και
αυτή είναι ένα είδωλο της αγοράς. Θα έπρεπε να τους κατευθύνουμε προς
την αμοιβαία τρυφερότητα. Ακόμη και ένα κτήνος που ροκανίζει την τροφή
του μπορεί να είναι ευτυχισμένο, αλλά μόνο οι άνθρωποι μπορεί να νιώθουν
στοργή ο ένας για τον άλλο. Και αυτό είναι το υψηλότερο επίτευγμα που
μπορούν να κυνηγήσουν». (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, Ρώσος νομπελίστας
συγγραφέας)
– Είσθε θρησκευόμενος;
– Δεν μπορεί κανείς να είναι Έλληνας και να μην είναι θρησκευόμενος.
(Αναστάσιος Κανελλόπουλος, Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου)
Στίχοι:
1. Άνανθη γης είναι η ψυχή τ’ ανθρώπου δίχως πίστη.
2. Απλός ο Θεός, απλός ο λαός, απλή ‘ναι και άξια η τέχνη.
3. Μακάριος όποιος πόνο του κάνει τον ξένο πόνο.
(Σπύρος Παναγιωτόπολος, Ποιητής)
– Στόχος ζωής;
– Να είμαι καλός άνθρωπος. Εν τάξει με τον εαυτό μου και τους άλλους. (Μανώλης Μητσιάς, τραγουδιστής)
– Ποιοι είναι οι ήρωες σήμερα;
– Όσοι αγωνίζονται για το όφελος του διπλανού τους.
(Απόστολος Καρακάσης, σκηνοθέτης)
– Φοβάστε τα γηρατειά;
– Δεν έχω τέτοιες αγωνίες. Πάντα πίστευα ότι μεγαλώνοντας γινόμαστε
καλύτεροι. Ζω τον εσωτερικό μου χρόνο. Ο χρόνος, η ηλικία είναι σχετικές
έννοιες.
(Άννα Καφέτση, διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης)
– Γιατί σήμερα φοβόμαστε να πούμε ότι πάμε σε μια εξουσία των ΜΜΕ επί του ανυπεράσπιστου πολίτη;
(Γεώργιος Παύλου, Αναπλ.Καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης)